Cold Earth (Khak-e sard)

گروه هنر: سينمای هاليوود با ساخت آثاری با مضمون مكاتب ابداعی سعی می‌كند مخاطب نسل جوان را از اديان الهی دور كند.

«هيلا اكرانی» بازيگر در گفت‌و‌گو با خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا) با بيان مطلب فوق اظهار كرد: سينمای جهان توانسته طی سال‌ها از مفاهيم دينی به شكل‌های گوناگون استفاده كند، اما امروزه تكينيك‌های برتر اين امكان را برای سينماگران فراهم آورده تا اينگونه مفاهيم در قالب‌های ديگر نيز به مخاطبان عرضه شود. نمود بارز اين ادعا نيز آثاری هستند كه به اسم سينما ماوراء و... توليد می‌شوند.

وی سينمای كلاسيك را هم تا حد زيادی وام‌دار قصه‌های دينی دانست و تصريح كرد: در طول تاريخ سينما فيلم‌هايی كه براساس زندگی پيامبران ساخته شدند اغلب در زمره آثار سوپرپروداكشن و پرهزينه بوده‌اند كه در اكران عمومی‌ هم با استقبال مخاطبان بسياری روبه‌رو شده‌اند.

وی مثال زد: برای ساخت فيلم «بن هور» در سال 1959 حدود 15 ميليون دلار خرج شد. تداركات اوليه آن 10 سال و ساختنش يك سال به طول انجاميد. 496 نقش مهم با ديالوگ و صد هزار سياهی لشكر و 8 هكتار دكور و به طول يك دور كره زمين نگاتيو در اين فيلم به كار گرفته شد تا چنان عظمتی بر پرده سينما نقش ببندد كه علاوه بر اختصاص يازده جايزه اسكار در سال 1959، ميليون‌ها تماشاگر نيز به ديدن آن بروند.

اين بازيگر در تكميل توضيح خود گفت: به نظر می‌آيد آنچه در اين ميان برای تهيه‌كنندگان و استوديوهای ‌هاليوودی از درجه اهميت بالاتری برخوردار است قابليت بالای دراماتيزه كردن روايات و قصه‌های مذهبی‌ است كه اغلب از فراز و نشيب و كشش و جذابيت فوق‌العاده‌ای برای مخاطب برخوردار است.

وی افزود: به همين دليل تهيه‌كنندگان تنها با استفاده از ظاهر پركشش روايات فوق، درونمايه دينی آن را وانهاده و به پر زرق و برق‌تر كردن همان پوسته و ظاهر پرداختند. از همين روست كه برخی معتقدند كه آثار فوق بيشتر در زمره فيلم‌های تاريخی قرار می‌گيرند تا اينكه فيلم دينی قلمداد شوند.

اين بازيگر، هاليوود را در پرداختن به ديگر مكاتب دينی تابع شرايط و زمان دانست و اعلام كرد: در اواخر دهه 90 بود كه ناگهان گرايش به «بوديسم» به ويژه در ميان طبقه روشنفكر رايج شد و سينمای‌ هاليوود نيز به تبع همين موضوع به يكباره در يك فاصله زمانی كوتاه آثار مختلفی درباره بودا يا دالايی‌لاما ساخت.

وی برای نمونه مثال زد: روايت كودكانه «برناردو برتولوچی» در «بودای كوچك» كه تحولات «سيذارتا» را از تولد تا رياضت كشيدن‌ها و رسيدن به مقام بودا در مقابل دوربينش قرار داد تا حكايت «ژان ژاك آنو» از معلم دالايی لاما با عنوان «هفت سال در تبت» و همچنين قصه «مارتين اسكورسيزی» در «كوندون» از زندگی دالايی لاما از كودكی تا نوجوانی و تبعيدش، نمونه بارز اينگونه توليدات هستند.

وی در خاتمه هدف از اينگونه توجهات انحرافی را اينچنين توصيف كرد: بعد از گذر از موج بوديسم در سينما، عرفانی‌هايی مورد توجه قرار گرفت كه با سوءاستفاده از علاقه نسل جديد به معنويت بدعت‌هايی را با عنوان مكاتب جديد شكل دادند كه مخاطبان را به سوی نوعی رياضت‌های من درآوردی سوق می‌دادند تا به واسطه اينگونه آثار، نسل جوان را از سمت اديان الهی به طرف مكاتب ابداع شده سوق دهند.